Miasto

BEŁCHATÓW

Siedziba władz powiatowych, leży nad rzeką Rakówką, 52 km na południe od Łodzi.

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1391 r. W latach 1737(1743)-1870 – miasto będące własnością prywatną. 1925 r. – ponowne przyznanie praw miejskich. 1956 r. – z części powiatu piotrkowskiego utworzono powiat bełchatowski. W latach 1975-1998 w woj. piotrkowskim. 1977 r. – przyłączenie pobliskich Grocholic, wsi, o której pierwsza wzmianka pisana pochodzi z 1137 r., w której pierwsza parafia była erygowana w 1230 r., a która w latach 1485-1870 była miastem w dobrach kapituły gnieźnieńskiej..

Obszar: 34,6 km²

Liczba ludności: 65 000

Herb:

W polu błękitnym drzewo na zielonym wzgórzu, o złotych liściach, czerwonych owocach i czarnym pniu wokół którego opleciony czerwony wąż; pod drzewem postacie Adama i Ewy.

Barwy:

Trzy równoległe pasy jednakowej szerokości w układzie poziomym: niebieski, żółty, zielony.

Nie jest znana geneza godła. Jest wysoce prawdopodobne, że jego wybór jest związany z religijnością właścicieli miasta, inna hipoteza mówi, że przyjęto herb będący sceną biblijną, która łączyła wszystkie trzy narodowości i religie ówczesnych mieszkańców miasta. Scena kuszenia została umieszczona w polu XVIII-wiecznej pieczęci miejskiej.

Barwy zostały uchwalone dn. 10.06.1987 r. Wybrana kolorystyka zaczerpnięta została z tynktur herbu.

Herb (w obecnym kształcie opracowanym przez Centrum Heraldyki Polskiej z Warszawy) i ponownie barwy zostały przyjęte Uchwałą Rady Miejskiej Bełchatowa nr 58/V/97 w dniu 28.04.1997 r.

Pełna historia herbu i barw:

Marek Adamczewski, Andrzej Kupski Adam i Ewa w Raju, czyli o herbie miejskim Bełchatowa w latach 1737 – 1997(2005), [w:] Bełchatów. Szkice z dziejów miasta. pod. red. Dariusza Roguta, NWP, Piotrków Trybunalski 2005

http://portal.belchatow.pl/files/1161167280453601b0dad0a/Adamczewski_i_Kupski.pdf

Oficjalna strona miasta: http://www.belchatow.pl/

H fragment artykułu z tygodnika „POLITYKA” nr 52/1998 (2173) H

Ewa Winnicka

ROBOCOP W PSZENICY

Herby stają się sprawą kontrowersyjną. W Bełchatowie dyskusja rozpętała się trzy lata temu. Przez lata symbolem miasta była scena skopiowana z mszału średniowiecznego. Przedstawiała Adama i Ewę. Oboje w negliżu, pośrodku rajskie drzewo z oplatającym je wężem. Herb posiadał błędy. Przede wszystkim nie zachowywał zasady alternacji: niebieskie tło zlewało się z zielonym drzewem. Postać Ewy też wzbudzała mieszane uczucia ze względu na nagość oraz brak harmonii ciała. Radni zgłosili się więc do Centrum Heraldyki Polskiej z prośbą o pomoc. Było kilka rozwiązań, ale wszystkie wzbudziły kontrowersje. Głównie polityczne. Heraldycy zaproponowali tło czerwone, na które zgodził się SLD. Ale czerwonego nie chciała Unia Wolności, ponieważ źle się kojarzyło. Heraldycy zmienili koncepcję: zaproponowali złote drzewo, niebieskie tło, i czerwonego węża. Czerwonego węża przegłosowali z chęcią radni Unii. Radni socjaldemokratyczni sprawdzili w herbarzach, że wąż w herbie oznacza mądrość, więc też się zgodzili. – Wystarczyło tylko poprawić Ewę (w tym była zgoda) i Bełchatów otrzymał całkiem prawidłowy herb – uważa Andrzej Kulikowski, redaktor naczelny „Magazynu Heraldycznego”, członek Kapituły Herbu Samorządowego powołanej w listopadzie przez Fundację Tradycji Rzeczpospolitej.[...]